» Can Yücel şiirlerini mi okumak istiyorsunuz? Öyleyse tıklayın! (yeni)

Ayça Özbay - BU KÖŞE "SEN" KÖŞESİ

Uyan Uyan!

Biraz hava almak için bahçeye çıktığımda ne sabahtı, ne de akşam; ne yazdı, ne kış, ne de herhangi bir bahar. Havada hem kar kokusu, hem de sümbül ve biraz da deniz.

Şaşkınım.
Beni şaşırtan dizlerime kadar uzamış çimenlerin arasından geldiğini duyduğum şarkı değil de, buna şaşırmıyor olmam.

Biraz eğilmem yetiyor uğur böceğiyle göz göze gelmem için.
Bakışları gözlerimi deliyor.
Gözlerimin gerçekten delinip delinmediğinden emin olmak için ellerimle gözlerime dokunmak istiyorum.
Bir de ne göreyim! Ellerim yok!

Uğur böceği gülmeye başlıyor. Rengi mor ve gövdesi neredeyse bir şahin kadar büyük.
Bütün bunlara şaşırmadığıma şaşırmayı bir kenara bırakıp, alınıyorum o gülüşe.
Sanki ellerim zaten yokmuş ve gözlerim de hep delikmiş gibi bir tavırla, alındığımı da hiç belli etmeden en yıkıcı silahımı kuşanıyorum. Yardımseverlik!

Ah şu hallerim... En kara karanlıklar, en aydınlıkların ardına gizlidir ya işte, tam da o misal...

"Ah" diyorum "Ah canım uğurböceğim, ne oldu sana böyle? Bu ne renk? Bu ne cüsse? Üstelik yapayalnızsın şu koskocaman olmuş çimenlerin ortasında. Dur sana terlik pabuç getireyim. Karnın aç mı? Ne yersin sen acaba? Uçma sakın olur mu? Bu halde seni kim görse başına bir iş gelir. Sana en iyi BEN bakarım. Bekle hemen geliyorum." diyorum ve olmayan ayaklarımla, uğur böceğine uygun terlikler ve pabuçlar, bir de salata filan gibi yiyecek bir şeyler getirmek için eve dönüyorum.

Ne ellerimin yokluğunu fark ettiğim anda patlayan ödümü hatırlıyorum bu bembeyaz maskeyle, ne delinen gözlerimi, ne de bu yaratığın tuhaflığını ve bana gülüşüne nasıl da alındığımı...

Çünkü iyi kalpliyim ben! Çok iyi!

İşte tam o anda bu iyi kalplilik oyunundan bir cesaret vazgeçebilsem. "Korkuyorum! Çok korkuyorum!" diyebilsem kendime. O kara karanlığımı bir görebilsem. Yaşamdan ölüme ve ölümden gerçek yaşama doğabilsem. Adaleti anlayabilsem.
Ben ben olacağım, bir bilebilsem... Ancak o zaman büyüyebileceğim, ah bir cesaret edebilsem...
Ama yok...

Olmayan ayaklarımla eve varıp, olmayan ellerimle malzemeleri hazırlıyorum.
En rahat edeceğini düşündüğüm terlikleri pabuçları bulmak için, en seveceğini düşündüğüm salataları, en seveceğini düşündüğüm şekilde sunmak için nasıl da paralıyorum kendimi.
Çok iyiyim ben çok!
Ve tabii çok düşünceliyim, naziğim, pratiğim, hızlıyım, en küçük detayı atlamam mümkün değil...

Bu arada kendimi kandırmaya programlı aklımla neler düşünüyorum neler.
Bütün bu muhteşem özelliklerimin yanı sıra gerçekten çok zekiyim ben.
İçimdeki karanlık ortaya çıkıvermesin de ona kulak vermek zorunda kalmayayım diye dünyada düşünülmedik bir detay, bir düzenleme bırakmıyorum sözde aklımca.

Eh haksız da sayılmam karanlıktan korkmakta. Ne akıl kalır orada, ne zeka! Ne de tutacak bir el...

Bahçeye döndüğümde hüsran!
Uğur böceği gitmiş.

Gitmese, ben üstünü erdemlerle örttüğüm bunca tuhaf görüşü, bunca korkuyu, bunca değer görme beklentisini ona yansıtmayacak ve nice can alıcı geri yansımalarından incinmeyecek, karanlıklara gömülmeyecek miydim...

Diğer yandan uğur böceği benim bu nezaket görüntüsü altındaki kör gerçekliğime maruz kaldığına göre epeyce eksik hissediyor olmalı. Yok yok eksik hissediyor olsa, benim bu hallerime sımsıkı tutunuverirdi.

Hem bu bir uğur böceği değil mi, uçacak tabii.
Bir de sakın uçma diye tembihliyorum.
Hem benden yardım istedi mi ki...
Nedir benim bu hallerim!

"Hayvan işte ne olacak! Nankör bir hayvan! Zaten rengi de renk değildi, şekli de şemal!" diye düşünürken; bu acayip yaratığın yardım çabalarımı reddetmiş olması sebebiyle, yani onun bu benim göremediğim hallerimi görüp de, oyunlara gelmeyen özgürlüğü karşısında aldatılmış, önemsenmemiş, hatta belki aşağılanmış hissederek, papatyanın dibinde duran yeşil zürafanın keman çalışına şaşırmayışıma şaşırmak üzereyken, kendini kötü hissetmemesi için hemen toparlanıyorum.
Bildiğim en şefkatli bakışımla, yumuşacık ses tonumla, tabii ki gözlerim sımsıkı kapalı, kulaklarım tıkalı, uğur böceğinden duyduğum şarkıyı çalmakta olan kemanına eşlik etmeye başlıyorum...

🎶;🎶;UYAN UYAN🎶;🎶;



- 2.5.2017 22:13:02

Yazarın Diğer Yazıları

Siirkolik

Bu yazıya henüz yazılmamış.

Şiirlerin ve denemelerin telif hakları ve sorumluluğu sahiplerine aittir. Siirkolik.com telif hakları yasasınca şiir teliflerine bağlı kalmayı taahhüt eder.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Siirkolik Şiir Bildirimleri